sobota, 1 marca 2014

Zmiano-wymiana myśli.

Spotkanie po wielu latach, ze wspaniałą osobą Zuzą piszącą na


było super, po prostu super. Nie ma się co rozpisywać nad towarzyskim spotkaniem. Miło spędzony wieczór przy wyśmienitej muzyce na jam session. Najważniejsze były jednak nasze, pisząc wprost, "odjechane" rozmowy po latach. I to wcale nie były wspominki, ponieważ moja znajomość z Zuzą była w sumie tak krótka, że nie miałyśmy tych wspomnień na więcej niż 10 min. Okazało się ze dużo ciekawsze są dla nas tematy motywacji, coachingu, wydobywania z ludzi ich potencjału. 

No i zaczęło się... to tak trochę jakby lekarz poszedł do lekarza, albo psycholog na sesję do psychologa, dzieją się tam zwykle rzeczy ekstremalne i ciekawe. Zuza szybko przystąpiła, ku mojej wielkiej uciesze, do meritum pytań. Dlaczego podróże? Co one Ci dają? Co wnoszą w Twoje życie? Z czego to wynika? Jaki masz cel itd itd... uff spociłam się w krzyżowym ich ogniu. Jakie wnioski? hm....mianowicie:

Niektórzy mawiają, że podróże to taka choroba, że jak się ją złapie to niemożliwe żeby się wyleczyć. Jak wirus, raz chwytasz i potem krąży w ciele do końca życia. Wszędobylska potrzeba zmiany, która narasta w miarę tego jak często wyjeżdżasz z domu. Jest też spora grupa osób (wśród nich ja) definiujących to zupełnie odwrotnie. Ci z kolei mówią, że są osoby mające w sobie potrzebę zmiany, wpisaną w ich charakter, bądź potrzeba taka wynika z innych uwarunkowań i często realizują tę potrzebę poprzez podróże. Są podróżnicy, są tacy którzy przemeblowują mieszkanie co chwilę, są tacy którzy zmieniają związki lub pracę jak rękawiczki, wszystkich łączy silna potrzeba zmian w życiu. Niektórzy wybrali taki właśnie sposób jej zaspokojenia. Można powiedzieć, że nawet poszliśmy na łatwiznę, podczas podróży bardzo łatwo gasić to ciągłe pragnienie; bo nowe miejsca, nowi ludzie, nowe sytuacje. Wszystkie te doznania szybko dają efekt i są w podróży łatwo dostępne, przecież można po prostu ruszyć o 100 km dalej i już jest zmiana gwaratowana. Potem wchodzi się na wyższy poziom niezaspokojonych potrzeb i chcemy zmienić na coś lub wyeliminować sama zmianę, co będzie w tej sytuacji wielką zmianą, wiec tęsknimy za monotonią dnia codziennego.Tam z kolei kolejny pożar po kilku miesiącach i znów odczuwamy palący ogień niezaspokojonych potrzeb i wtedy mówimy "Trzeba gdzieś wyjechać". Taki proces trwa zwykle kilka miesięcy,  u niektórych lat i cykl się zamyka. A taci ludzie, którzy przestawiają meble w pokoju muszą pewnie robić to raz na tydziń. Zajechać się można z tymi szafami.



W tym miejscu zostanę pewnie komentowana przez społeczność podróżników, bo obdzieram ich ze swojej wyimaginowanej wyjątkowości lub jak niektórzy to określają wręcz genu podróżowania. Ot zwykła ludzka potrzeba, którą ma wiele osób. Sposób realizacji  często spektakularny, to fakt. ;)

Brak komentarzy:

Publikowanie komentarza